24. marta 2025. godine, navršilo se 26 godina od NATO bombardovanja Savezne Republike Jugoslavije, agresije u narodu poznate pod nazivom „Milosrdni anđeo“, iako taj naziv u stvarnosti nije postojao, već je neformalni, odnosno radni termin za tu akciju NATO grupacije glasio, „Saveznička sila“.

No, ma kako da se zvala NATO intervencija nad SRJ, bio je to akt klasične agresije na jednu suverenu i do tada nezavisnu državu, kakva Srbija jeste bila.

Agresija je usledila posle neuspešnih pregovora o rešenju krize na Kosovu i Metohiji koji su vođeni u Rambujeu i Parizu, tokom februara i marta 1999. godine.

Nakon bezuspešnih 17 dana pregovora, označen je i kraj nadasve formalnog nastojanja Zapada da se kosovsko-metohijska kriza reši mirnim putem. A formalna su bila zato što su ustupci zahtevani od strane Srbije bili i veći nego ultimatum koji su joj postavili Austrougari 1914.godine.

Usledilo je potom unapred planirano bombardovanje tadašnje SR Jugoslavije.

Vojna intervencija na SRJ započela je u noći 24. marta, samo formalno po naređenju tadašnjeg generalnog sekretara NATO, Havijera Solane, kada je i Vlada u Beogradu iste noći proglasila ratno stanje.

Sa zvukovima sirena za upozorenje od vazdušnog napada, građani SRJ živeli su i stradali ravno 78 noći i dana za koje vreme je prevashodno na Srbiju, izručeno preko 420.000 projektila svih mogućih vrsta i kalibara, ukupne mase veće od 22.000 tona.

Ujedno, bio je to i prvi put da NATO poseže za vojnom silom bez odobrenja Saveta bezbednosti UN. Naime, Rusija i Kina su se otvoreno protivile napadu NATO na SRJ, najavljujući pravo veta na jednu takvu eventualnu inicijativu.

Osećajući apsolutnu planetarnu moć nakon sloma SSSR, SAD su se veoma lako odlučile da im dozvola SB UN i nije neophodna. Nije imao ko da ih spreči u tom trenutku istorije, a zašto je to bilo tako, zašto smo i bombardovani, kao i o ukupnom bilansu NATO razaranja, kliknite i pročitajte na ima ko zna.

U toj agresiji NATO snaga neposredno je učestvovalo 13 zemalja članica NATO saveza, među kojima su pored onih iz SAD i Engleske, najaktivniji bili pripadnici nemačke i turske vojne sile, dok su sve okolne „države komšije“ ustupile svoj vazdušni prostor za izvođenje ove agresije.

SRJ je, dotad nezabeleženo, napadnuta i bukvalno sa svih strana, u punom obimu od 360%.

Ali, to nije i jedina osobenost. Od osnivanja UN pa do tog trenutka, u Evropi je prvi put na taj način i u tom obimu primenjena sila protiv jedne suverene evropske države (postojala je samo ograničena turska intervencija na delu teritorije Kipra sa većinskim turskim stanovništvom). Takođe, prvi put od osnivanja NATO savez se angažovao izvan zone svoje odgovornosti, čime je pogažena Povelja UN. Međutim, ispostaviće se kasnije, bila je to samo proba za stvaranje održivog unipolarnog sveta, a nakon koje je usledio Irak, potom Avganistan, Libija, Sirija.

Među prvim NATO bombama koje su izručili avioni pristigli iz italijanske vojne baze Avijano, bile su i one koje su pale na vojni aerodrom Golubovci kod Podgorice. Te noći stradala je i prva žrtva NATO bombardovanja. Bio je to mladi vojnik iz Beograda, Saša Stajić. Poginuo je u kasarni u Danilovgradu.

Od NATO bombi u Crnoj Gori je stradalo 10 osoba, među kojima i troje dece, dok je u Srbiji taj broj iznosio preko 2.500 žrtava.

Danas je Crna Gora članica tog saveza.