Bronzana medalja hrvatske rukometne reprezentacije na Evropskom prvenstvu u Danskoj trebalo je da bude proslavljena na Trgu bana Jelačića, ali je svečani doček otkazan nakon što je (deo ili možda cela?) reprezentacija, uključujući i vođstvo HRS, insistirala da na bini nastupi Marko Perković Tompson — pevač čiji su nastupi u Zagrebu zabranjeni zbog korišćenja ustaškog pozdrava. Šta time poručuju hrvatski reprezentativci i kome?

Zagreb/Intrepid

Doček planiran, pa otkazan zbog zahteva za nastup Marka Perkovića Tompsona

Grad Zagreb, koji vodi koalicija Možemo–SDP, odbio je zahtev, pozivajući se na odluku gradske skupštine o zabrani ustaških simbola i pokliča u gradskim prostorima.

Nakon toga, Hrvatski rukometni savez (HRS) saopštio je da dočeka neće biti.

Zagreb nije samo „grad Hrvata“ — 32.000 stanovnika čine pripadnici drugih naroda

U raspravi koja se povela oko dočeka često se ponavljao narativ da se slavlje mora održati „u glavnom gradu svih Hrvata“. Međutim, prema popisu iz 2021. godine, u Zagrebu živi oko 32.000 pripadnika drugih naroda, među kojima je najviše Srba. Upravo zato deo javnosti smatra da insistiranje na izvođaču koji je više puta koristio ustaški pozdrav i koji je simbol političke i ideološke isključivosti — nije samo pitanje muzičkog ukusa, već i poruka ko jeste, a ko nije dobrodošao na javnom prostoru glavnog grada.

Ni reprezentacija nije etnički monolitna

Još jedna činjenica koja se u raspravi prećutkuje jeste da ni hrvatska rukometna reprezentacija nije etnički jednorodna. Među igračima ima i onih koji po porodičnom poreklu potiču iz srpske zajednice, makar po očevima. U tom svetlu, postavlja se pitanje: kako je moguće da se doček svih građana i navijača podredi jednom izvođaču i jednoj pesmi?

HRS

Šta se zapravo dogodilo iza kulisa

Prema objašnjenju gradonačelnika Tomislava Tomaševića, Grad Zagreb i HRS su danima ranije usaglasili program: na bini su trebalo da nastupe Zaprešić Boysi i Hrvatske ruže, uz izvođenje pesme „Ako ne znaš šta je bilo“, koju rukometaši tradicionalno slušaju.

Međutim, odmah nakon osvajanja bronze, deo reprezentativaca je zatražio da se programu obavezno pridruži i Tompson. Grad je to odbio, pozivajući se na raniju zabranu njegovih nastupa nakon što je u Areni izveo pesmu koja počinje ustaškim pozdravom. HRS je potom saopštio da dočeka neće biti jer „želja igrača nije ispoštovana“.

Politička pozadina i šira simbolika

Odluka je izazvala burne reakcije. Jedni smatraju da je Grad Zagreb postupio principijelno, braneći odluku o zabrani ustaških simbola. Drugi tvrde da je grad „ponizio“ reprezentaciju.

No, suštinsko pitanje ostaje: da li je javni doček sportista — događaj koji pripada svim građanima Hrvatske — smeo da bude uslovljen nastupom izvođača koji je više puta kršio zakone i odluke grada?

Bronza ostaje, slavlje izostaje

Rukometaši će u Zagreb sleteti u ranim jutarnjim satima, a prijem kod premijera Andreja Plenkovića biće održan u podne. Ali svečani doček na glavnom gradskom trgu — događaj koji je trebalo da okupi hiljade ljudi — neće se dogoditi.

I ostaje gorak utisak da je slavlje svih građana Zagreba i navijača širom Hrvatske palo u drugi plan zbog insistiranja na jednom izvođaču i jednoj pesmi. Nacionalizam koji se razvija u šovinizam, bilo gde i bilo u kom trenutku, mora biti zaustavljen, jer ne vodi ničemu dobrom.

Permanentno vojevanje hrvatskih sportskih reprezentacija posle bilo kakvog značajnog uspeha, uz domobranske pesme, ima samo jednu poruku: još uvek smo u ratu.

Domobranske formacije u prošlosti su targetirale Srbe, Jevreje i Rome — i posledice su bile tragične.

Ako to znamo svi, zar ne znaju to hrvatski reprezentativci? Šta to onda današnje (valjda sportske) proslave hrvatskih reprezentativaca poručuju, i kome?